↑ Return to Γνώση

Print this Page

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Υποδεχθήκαμε  τον καινούργιο χρόνο και στο μυαλό μας έρχονται σκέψεις όπως, τι μας επιφυλάσσει  ο καινούργιος χρόνος ; Πώς θα τα πάμε ; Τι θα γίνει ;
Υπάρχει σε όλους μας η αβεβαιότητα για το μέλλον  και αναρωτιόμαστε για το που πάμε , πού θα φθάσουμε , με ποίο τρόπο θα φθάσουμε και τι θα καταφέρουμε.
Πριν από μερικά χρόνια ήταν περισσότερο απτό το μέλλον , ξέραμε από πού ξεκινάμε,  πώς θα φθάσουμε , τι είναι αυτό που θέλουμε , μέσα από σίγουρους δρόμους και τρόπους και αναμενόμενα αποτελέσματα.
Σήμερα διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα με τα οποία μπορούσαμε να σχεδιάσουμε , να πορευτούμε, να αναπτυχθούμε και να προδιαγράψουμε το μέλλον μας δεν υπάρχουν.  Σήμερα το μέλλον είναι αβέβαιο,  δεν το γνωρίζουμε ,  δεν μπορούμε, καν, να το προσεγγίσουμε .
Αυτό που μπορούμε να δούμε είναι οι επιταχυνόμενες αλλαγές  πού συνεχώς έρχονται , την οικονομία που, σιγά-σιγά,  παύει να βασίζεται στην ιδιοκτησία της γης, πού δεν στηρίζεται στο κεφάλαιο μόνο, ή τις πρώτες ύλες , αλλά σε ένα νέο κεφάλαιο που αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς  και είναι το διανοητικό κεφάλαιο, δηλαδή  η γνώση
Αυτό που διαπιστώνουμε  είναι ένας σκληρός ανταγωνισμός όπου οι μικρές εταιρείες οι οποίες βασίζονται στην γνώση επικρατούν των μεγάλων και παλαιών  εταιρειών.
Οι πολίτες έχουν άπειρη πρόσβαση σε προϊόντα , σε υπηρεσίες , και πληροφορίες και έχουν την δυνατότητα να δημιουργούν δίκτυα τα οποία θα είναι σημαντικότερα των Κρατών .
Εκείνο πού πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να επινοήσουμε το μέλλον μας και τον κόσμο που θέλουμε και να δημιουργήσουμε την επόμενη σιγμοειδή καμπύλη  σε εκείνο το σημείο, στο οποίο η προηγούμενη άρχισε να φθίνει και να δώσουμε την δημιουργικότητα που μας λείπει .
Στα χρόνια πού περάσανε περιμέναμε από τους άλλους να μας προσφέρουν σίγουρες δουλείες και μακρόβιες σταδιοδρομίες και εμείς το μόνο που κάναμε ήταν να βολευόμαστε  σε αυτά  , αυτό θα πρέπει να αλλάξει και εμείς πρέπει να αποφασίζουμε τι είδους ζωή θέλουμε να ζήσουμε και να δραστηριοποιούμαστε για να την πραγματοποιήσουμε.
Αυτό για να πραγματοποιηθεί χρειαζόμαστε ριζικές αλλαγές, αρχής γενομένης από το εκπαιδευτικό μας σύστημα , το οποίο έχει σαν μοναδικό σκοπό την μεταφορά στα παιδιά μας έτοιμων απαντήσεων.
Τα εκπαιδευτικό μας σύστημα ακολουθεί το μοντέλο με το οποίο  όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί και ο δάσκαλος έχει έτοιμες όλες τις απαντήσεις .
Έτσι ό δάσκαλος δίνει στα παιδία μας το πρόβλημα και τις ερωτήσεις , στην συνέχεια δίνει την λύση του προβλήματος και τις αντίστοιχες απαντήσεις.
Σε συνέχεια στην κοινωνία για την αξιολόγηση των παιδιών μας για εργασία, ακολουθούν το ίδιο μοντέλο, δηλαδή θέτουν τις ίδιες ερωτήσεις και περιμένουν τις ίδιες απαντήσεις και έτσι αναπαραγάγετε το ίδιο μοντέλο.
Χρειαζόμαστε πρωτίστως και επειγόντως μια παιδεία  αλλού τύπου, την οποία να μην  αφορά η μάθηση της γνώσης και των γεγονότων μόνο , αλλά  μια παιδεία που θα βοηθάει τα παιδιά μας  να αναζητούν την γνώση , τι μπορούν να κάνουν με αυτή και πώς να το κάνουν, με την βοήθεια της τεχνολογίας και του διαδικτύου .
Έχουμε μεγάλη ποσότητα πληροφοριών για όλα τα θέματα , έτσι ώστε ο καθένας από εμάς  να γνωρίζει περισσότερα από τους ανθρώπους της εξουσίας και πιθανόν να έχουμε πολλή περισσότερο χρόνο από αυτούς για να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις πληροφορίες  και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να τους αφαιρεί εξουσία  διότι εμείς θα αποφασίζουμε για τα θέματα που μας αφορούν.

Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα
Εάν σε όλα τα σπίτια των πολιτών της χώρας μας εγκαθιστούσαμε ένα Ηλεκτρονικό Υπολογιστή και τον συνδέαμε  με το Διαδίκτυο, τότε ο μέσος πολίτης θα αποκτούσε μεγαλύτερη ισχύ , διότι θα είχε πλέον την δυνατότητα να έχει πληροφόρηση για όλα τα θέματά (παιδεία, υγεία , περιβάλλον κ.λ.π) που τον ενδιαφέρουν και τον αφορούν , θα αποφάσιζε μέσω ψηφοφοριών στο διαδίκτυο , θα εξέφραζε  την άποψη του και θα ακούγονταν  η φωνή του.
Σαν αποτέλεσμα θα είχαμε ένα μέσο πολίτη με μεγαλύτερη ισχύ , να αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες και να απελευθερώνεται  από την κλασική εξουσία, θα είχε την δυνατότητα να διαμορφώσει τον μέλλον του , δεν θα ήταν ανασφαλής , θα είχε στόχο και θα προσπαθούσε να αλλάξει τον κόσμο .
Έτσι το σύνολο της κοινωνίας θα αποκτούσε δική του γνώση και πλέον θα ήμασταν μάρτυρες  μιας γενικευμένης δημιουργικότητας αφενός και αφετέρου δεν θα προκαλείτο φόβος στους πολίτες της χώρας μας.
Όμως δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον μας και να το προδιαγράψουμε εάν δεν αλλάξουμε εμείς ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα  , και να μην βασιζόμαστε σε εκείνη την αντίληψη της πραγματικότητας  στην οποία  οι αλλαγές είναι γραμμικές ,συνεχείς και ως ένα βαθμό προβλέψιμες , ώστε να δημιουργούν την εντύπωση ότι το μέλλον αποτελεί συνέχεια του παρελθόντος.
Η ζωή στην πραγματικότητα αποτελείται από μία σειρά απρόβλεπτων συναντήσεων κατά τις οποίες το ένα συμβάν μπορεί να αλλάξει εκείνα που ακολουθούν με τρόπο απρόβλεπτο και ίσως καταστροφικό  , συνεπώς η ζωή είναι ένα σύνολο ασυνεχειών  οι οποίες με την σειρά τους γεννούν ευκαιρίες.

Για να μπορέσουμε να αδράξουμε το μέλλον θα πρέπει:

1.      Να απαγκιστρωθούμε από το παρελθόν και να το αμφισβητήσουμε

2.      Να ξεχάσουμε ότι είναι παλιό (μοντέλα, κανόνες, στρατηγικές παραδοχές , παραδείγματα , συνταγές επιτυχίας )

Ο εχθρός είμαστε εμείς οι ίδιοι και η κοινωνία μας , διότι είμαστε αναγκασμένοι να πολεμήσουμε ενάντια στις αξίες μας , στις αρχές μας , ανακαλύπτοντας ότι αυτό που πιστεύαμε σωστό , σήμερα είναι λάθος.
Η σημερινή ανάπτυξη βασίζεται και εξαρτάται από το ότι κάποιοι άνθρωποι  ζηλεύουν κάποιους άλλους και θέλουν να αποκτήσουν ότι έχουν εκείνοι .
Η οικονομική ανάπτυξη πραγματικά εξαλείφει την φτώχια , δίνει στους ανθρώπους οικονομική άνεση και δημιουργεί προϋποθέσεις για μια άνετη και καλύτερη ζωή  , όμως η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη  μπορεί να οδηγήσει σε μια οικονομία «αχρήστων αγαθών» τα οποία αρχίζουν  να καταστρέφουν την ζωή μας

Permanent link to this article: http://www.dxenos.com/?page_id=228